Na koniec skupimy się na miejscu, które ma szczególne znaczenie w codziennym funkcjonowaniu seniora — jego pokoju.
Pokój w placówce całodobowego pobytu nie powinien przypominać ani szpitala, ani hotelu. Powinien być przestrzenią możliwie najbardziej zbliżoną do domu, ponieważ to właśnie znajome i przyjazne otoczenie wpływa na poczucie bezpieczeństwa osób żyjących z zaburzeniami neuropoznawczymi.
Istotna jest także sama estetyka wnętrza. Nowoczesne, minimalistyczne przestrzenie oparte na szkle, metalu i chłodnej kolorystyce mogą być dla seniora mało przyjazne. Znacznie lepiej sprawdzają się wnętrza bardziej „domowe”, z wykorzystaniem ciepłych kolorów, znanych materiałów i prostych, klasycznych form.
Warto zadbać o to, aby w pokoju znalazły się przedmioty należące wcześniej do seniora. Mogą to być zdjęcia rodzinne, obrazy, zegar, niewielkie meble, a także elementy tekstylne, takie jak narzuta czy zasłony. Tego typu rzeczy nie pełnią wyłącznie funkcji dekoracyjnej — pomagają seniorowi odnaleźć się w przestrzeni i wzmacniają poczucie, że przebywa „u siebie”, a nie w obcym miejscu.
W aranżacji wnętrza warto również uwzględniać elementy nawiązujące do okresu młodości seniora. Osoby żyjące z zaburzeniami neuropoznawczymi często lepiej funkcjonują w odniesieniu do wspomnień z odległej przeszłości. Przedmioty takie jak stary radioodbiornik, maszyna do szycia czy inne elementy związane z wcześniejszym stylem życia mogą wspierać orientację oraz budować poczucie tożsamości.
Oczywiście należy pamiętać, że nie wszystkie elementy wyposażenia mogą zostać zastąpione przedmiotami z domu seniora. Dotyczy to przede wszystkim łóżek rehabilitacyjnych, które są niezbędne ze względu na stan zdrowia mieszkańców. Nie wyklucza to jednak możliwości stworzenia wokół nich bardziej przyjaznej i oswojonej przestrzeni.
Odpowiednio zorganizowany pokój może realnie wpływać na codzienne funkcjonowanie seniora — zmniejszać poziom niepokoju, wspierać orientację oraz ograniczać występowanie trudnych zachowań.
