To zadanie twórcze jest bardzo proste w wykonaniu. Najpierw składamy kartkę na pół, a następnie ponownie ją rozkładamy. Na jednej połowie senior nanosi niewielką ilość farby w kilku wybranych kolorach. Następnie ponownie składa kartkę i delikatnie dociska ją dłońmi, rozprowadzając farbę między obiema połówkami. Po rozłożeniu kartki ukazuje się symetryczna, abstrakcyjna kompozycja.
Najcenniejsza część zajęć zaczyna się jednak dopiero wtedy, gdy praca jest gotowa.
Zamiast oceniać efekt, warto zaprosić seniorów do podzielenia się swoimi skojarzeniami. Każdy może zobaczyć w swojej pracy coś zupełnie innego. To właśnie swobodne skojarzenia nadają temu ćwiczeniu walor reminiscencyjny. Jedna odpowiedź seniora może stać się początkiem rozmowy o dzieciństwie, rodzinie i ważnych wydarzeniach z jego życia.
Przykładowy dialog:
Terapeuta: Co przypomina Pani to, co pojawiło się na kartce?
Senior: Widzę tutaj jabłonkę.
T: Czy jako dziecko chodziła Pani do sadu?
S: Tak, mieliśmy sad za domem.
T: Jakie drzewa tam rosły?
S: Jabłonie i śliwy.
T: Czy pamięta Pani smak jabłek zrywanych prosto z drzewa?
S: Tak, były bardzo słodkie.
W ten sposób zwykła praca plastyczna nabiera arteterapeutycznego charakteru. Nie ma tu dobrych ani złych odpowiedzi, dzięki czemu senior nie odczuwa presji, że musi odpowiedzieć „właściwie”.
Warto również zaprosić pozostałych uczestników do obejrzenia pracy i podzielenia się własnymi skojarzeniami. Często okazuje się, że każdy dostrzega w tym samym obrazie coś zupełnie innego.
